Ubuntu16/CentOS7/RedHat7 Customize The docker0 Bridge ile Kurulum

Şimdiki makalemizde özelleştirilmiş network ile Docker kurulumunu ele alacağız. Öncesinde neden böyle birşeye ihtiyaç duyabileceğimizden bahsedeyim, hemde başımdan geçen durumu da anlatmış olurum.

Bildiğiniz gibi Docker kurulumda docker0 bridge‘inin default ip range‘i olarak 172.17.0.1/16‘yı vererek kurulum gerçekleştirmektedir. Bu durumda sizin bağlantı sağladığınız lokal ağ tercihini hali hazırda 172 li subnet ise kurulum aşamasında Docker Run olduğunda bağlantınız koparacak ve bir daha uzaktan bağlantı sağlayamayacaksınız. Benim başımada böyle bir durum geldi, lokal ağım 172 li /24 subnet’indeydi ve /16 lı subnet benim subnet’i yuttuğundan, çakışma gerçekleşti ve bağlantımı kopardı. Bu durumda konsol aracılığı ile sizin kendi belirlediğiniz subnet ile kurulum yapmanız gerekli yada subnet’i editlemelisiniz. Ben aşağıdaki göstereceğim yöntemle “systemd” kullanarak istediğim ortamı ayağa kaldırdım. Şimdi sırasıyla Ubuntu16’da ve Centos7/RedHat7 de bunu nasıl yapabiliriz, buna değinelim.

*Ubuntu16 da customize subnet ile Docker kurulumu

İlk önce “etc/systemd/system/” altına “docker.service.d” dizinini, “mkdir” komutunu kullanarak oluşturalım.

> sudo mkdir /etc/systemd/system/docker.service.d

İkinci olarak “/etc/systemd/system/docker.service.d/” altına “docker.conf” dizinini “touch” komutunu kullanarak oluşturalım.

> sudo touch /etc/systemd/system/docker.service.d/docker.conf

Ardından “docker.conf” dosyasının içine bir editör aracılığı(vim) ile aşağıdaki gibi doldurup, kaydedin.

docker.conf
[Service]

ExecStart=

ExecStart=/usr/bin/dockerd -H fd:// --bip=10.10.100.1/24

 

Gerekli systemd ayarlamalarını yaptık ve şimdi normal akışında kurulumu yaparak işlemleri tamamlayacağız.

Önce, resmi Docker repository için GPG anahtarını sisteme ekleyelim.

> curl -fsSL https://download.docker.com/linux/ubuntu/gpg | sudo apt-key add –

Ardında Docker repo’sunu ekleyelim.

> sudo add-apt-repository “deb [arch=amd64] https://download.docker.com/linux/ubuntu $(lsb_release -cs) stable”

Şimdi repolarımızı güncelleyelim.

> sudo apt-get update

Ve şimdi aşağıdaki komutla Docker’ı kuralım.

> sudo apt-get install -y docker-ce

Ardından gerekli kontrolleri sırasıyla yapıp, işlemlerimizi teyit edelim.

*CentOS7/RedHat7 da customize subnet ile Docker kurulumu

Gene “systemd” yi kullanarak işlemleri gerçekleştireceğiz.

İlk önce “etc/systemd/system/” altına “docker.service.d” dizinini, “mkdir” komutunu kullanarak oluşturalım.

> mkdir /etc/systemd/system/docker.service.d

İkinci olarak “/etc/systemd/system/docker.service.d/” altına “docker.conf” dizinini “touch” komutunu kullanarak oluşturalım.

> touch /etc/systemd/system/docker.service.d/docker.conf

Ardından “docker.conf” dosyasının içine bir editör aracılığı(vim) ile aşağıdaki gibi doldurup, kaydedin.

docker.conf
[Service]

ExecStart=

ExecStart=/usr/bin/dockerd --bip=10.10.100.1/24

Gerekli systemd ayarlamalarını yaptık ve şimdi normal akışında kurulumu yaparak işlemleri tamamlayacağız.

Docker’ı kurmadan önce aşağıdaki komutla gerekli paketleri indirip, kuralım.

> yum install yum-utils device-mapper-persistent-data lvm2 -y

Ardında Docker repo’sunu ekleyelim.

> yum-config-manager –add-repo https://download.docker.com/linux/centos/docker-ce.repo

Şimdi aşağıdaki komutla Docker’ı kuralım.

> yum install docker-ce –y

Docker kurulduktan sonra sevisi çalıştırmak ve enable etmek lazım. Aşağıdaki komut ile yapabilirsiniz.

> systemctl enable docker.service

> systemctl start docker.service

Status’ ile son durumu kontrol edelim.

> systemctl status docker.service

Ardından gerekli kontrolleri sırasıyla yapıp, işlemlerimizi teyit edelim.

Bu arada servisi daha önceden kurduysanız “systemd” yapılandırmasını yaptıktan sonra aşağıdaki komutları çalıştırdığınızda sizin belirlediğiniz subnet overwrite olacak.

> systemctl daemon-reload

> systemctl restart docker.service

warning: remote host identification has changed

Ssh protokolü ile uzaktaki bir makinanıza bağlanmaya çalıştığınızda “warning: remote host identification has changed” uyarısını alıyorsanız muhtemelen ayını ip ile başka bir kurulum gerçekleştirmiş olabilirsiniz. Bu durumda ssh in çalışma prensibi doğrultusunda daha önceden ilgili ip için atanan public key numarası doğal olarak değiştiğinden ve sizin(yani ilgili kullanıcının) /.ssh/known_hosts dosyasında bulunan eski identification eşleşmediğinden bu hatayı almanız gayet doğal. Uyarıda genelde çalıştırmanız gereken komutu söyler, yukarıdaki resimde olduğu gibi fakat aşağıdaki screenshottan anlaşılacağı üzere ilgili komutu bildirmeye bilir de. Bu durumda da belirteceğimiz komutu yürütmeniz çözüm olacaktır.

> ssh-keygen -f “/home/fatihaslan/.ssh/known_hosts” -R 192.168.1.100

systemd-analyze blame Komutunu Keşfedelim – Redhat7, CentOS7, Ubuntu16

Bu makalemde çok hoş bir şekilde deneyimsellediğim bir durum ve komuttan bahsedeceğim. Bir komut nedir.? Diyebilirsiniz. Fakat sistem yöneticileri için özellikle de Linux Admin’leri için bir komut bile yeri geldi mi can kurtarıcı bir duruma dönüşebilir. Uzun süredir bakmadığınız yada başkası tarafından kurulup çalışan, sonradan yönetimi devraldığınız bir sunucuda yaşayabileceğiniz bir durum olabilir. Bende böyle bir durum oluştu ve RedHat Enterprise Linux 7 de açılışta bir problem yaşadım. Neydi bu problem.?

Sunucu RHEL 7 ama GUI de kurulu ve sunucu açılışta çok yavaş açılıyordu. User’lar, login ekranı dakikalar sonra geldi. Bir sorun olduğu belliydi ama onun dışında herhangi bir sorun yok sunucu canavar gibi çalışıyordu. Neyse tam bu noktada nedir problem.? Nasıl çözerim.? derken, bir komut keşfettim. Bu komut “system-analyze blame”. Bu komut kısaca analyze system boot-up performance, sistemin boot olmasında açılan servis ve uygulamaların başlangıç performansı olarak time bazında size yansıtacaktır ve sizde oradan alacağınız ip ucuyla sorunu giderebilirsiniz ki ben bu şekilde, belki de uzun süre uğraştıracak bir sorunu saniyeler içinde hallettim.

Bu komutun üzerinde durmamım bir diğer sebebi ise RedHat 7 de çalışmasıdır. Yani altı sürümlerde bu komut mevcut değil. Bu da tabi RHEL 7’nin kullanış seviyesini yansıtmaktadır. Tabi aynı şekilde CentOS 7 ve Ubuntu 16 ve üzerinde de bu komut mevcut.

Şimdi aşağıdaki screenshot’larla durumu daha detaylı inceleyelim.

Sistemi bir kere açmayı başarınca system-analyze blame komutunu çalıştırdım ve en geç açılan nfs.mount servisinin olduğunu gördüm.

> system-analyze blame

Ardından “/etc/fstab” dosyasını incelemeye aldım. Zaten açılışta bu problemin olması ve sistem boot olduğundan fstab dosyasını okuması şüpheyi kendi üzerine çekmeye yetiyordu. Ve en son satırda bir makinadan mount işleminin olduğunu gördüm. Tabi ki sistem boot olduğunda fstab dosyasını okuyup mount ediyor ve o hedefteki ip’li makinayı bulamadığı için açılış problemi olduğunu netti.

İnsert modda bu satırın başına # işareti koyup, kaydedip çıktım. Böylelikle o satırı yorum satırı olarak algılamasını sağladık. Ve sistemi reboot ettiğimde problemin çözüldüğünü gözlemledim. İyi çalışmalar.

NFS(Network File System) nedir.? NFS Server ve Kullanıcı Yapılandırması

Sun Microsystems tarafından geliştirilen Unix/Linux dosya paylaşım servisi olup, Linux sistemler arasında dosya paylaşamını sağlayan ve stabil çalışan bir teknolojidir. Tabi ki açık kaynak kodludur deyip bu kadar teorik bilgide noktalasak yeter herhalde.

Hemen yapılandırma ve kullanımına girmeliyiz. Ortamda Sunucu ve İstemci modeli ile çalışacağız. Yani Hem Server tarafında yapmamız gerekenler var hemde bunu Client ların kullanabilmesi için yapmamamız gerekenler var. Bunun için sanal ortamımı oluşturdum aşağıdaki gibi.

NFS Server’ımın ip bilgisi aşağıdaki gibidir.

NFS Client için de ip bilgisi aşağıdaki gibidir.

Herşeyden evvel genelde sunucular minimal kurulum yapıldığından NFS paketlerini kurmak gerek.

NOT : Bu paketleri hem sunucuda hem istemcide kurmalısınız. Aşağıdaki komut ile bu işlemi yapabilirsiniz.

> yum install nfs-utils nfs-utils-lib

Daha sonra servisin durumuna aşağıdaki komut ile bakın ve servisin hem çalışmadığını hemde disabled olduğunu görün.

> systemctl status nfs-server.service

Şimdi servisi alttaki komutla çalıştırın.

> systemctl start nfs-server.service

Daha sonra enabled durumuna çekin.

> systemctl enable nfs-server.service

Şimdi son duruma bakalım ve bu kısımın sağlıklı bir şekilde tamamlandığını görelim.

 

* Server – Sunucu tarafı

Şimdi sunucuda yapılandırmaya başlayalım. Tabi burada sizin ortamınıza göre planlama yapmanız gerekiyor. Yani NFS için ayıracağınız alanı belirleyip bunun için hususi ayrı bir disk, storage de kullanabilirsiniz ki bu yöntem her zaman daha sağlıklıdır. Ben sunucu tarafında belirlediğim disk alanına MePaylasNFS diye bir dizin oluşturuyorum.

Mkdir komut ile MePaylasNFS klasörünü oluşturuyorum. Ardından cd komutu ile içine girip test için dosya ve klasörler oluşturuyorum.

> mkdir MePaylasNFS

Paylaşım yapılandırmayı “/etc/exports” config dosyası yardımıyla gerçekleştireceğiz. Herhangi bir editör yardımıyla buraya girip oluşturduğumuz MePaylasNFS klasörünü herkes için(“*” işareti herkes bağlanıp kullanabilir manasına gelir, eğer belirli makinalar için yapacaksanız “*” yerine makinanın ip’ni girmelisiniz). Ardından nfs servisini yeniden başlatın.

> systemctl restart nfs-server.service

exportfs” komutu yardımıyla sunucudaki tüm paylaşımlarımızı listeleyebiliriz.

> exportfs

Birde “showmount -e localhost” komutunu çalıştırıp, burdan da paylaşımları gözlemleyelim.

 

* Client – Kullanıcı tarafı

Şimdi client tarafında yapılandırmaya girişelim. Paylaşımı kullanacak tarafta paylaşılan alanı mount edeceğiz. Mount için bir hedef yani klasör oluşturalım. Ben NFSKullan adında bir klasör oluşturuyorum.

> mkdir NFSKullan

Şimdi aşağıdaki gibi sunucunun ip(192.168.2.250) bigisiyle mount edelim.

> mount 192.168.2.250:/ MePaylasNFS /NFSKullan

Direk mount komutu ile durumu gözlemleyebilirsiniz. Ayrıca NFS servisinin de versiyon 4 olduğunu görün.

> mount

df -h komutu ile gözlemleyelim.

> df -h

Paylaşım noktasını ls -l ile listeleyelim, verileri kullanabildiğimizi gözlemleyelim. Bu bilgiler aslında sunucuda.

> ls -l /NFSKullan

Son kontrol amacı ile “showmount -e 192.168.2.250(Server ip bilgisi)” komutunu çalıştırıp değişimi gözlemleyelim.

> showmount –e 192.168.2.250

Herşey bittimi.? Tabi ki HAYIR.! Çünkü bu kullanıcı makinası reboot olduğunda mount bilgisi kaybolacak ve NFS paylaşımını kullanamayacak. Bunu sabit kılmak ve sürekli kullanıcı makinası reboot olsa da kullanabilir yapmak için/etc/fstab” dosyasına mount noktasını yazacağız. Herhangi bir editör yardımıyla bu yapılandırma dosyasına girelim ve aşağıdaki şekilde yapılandıralım(boşluklar tab tuşuyla oluşturuldu), kaydedip çıkalım.

# 192.168.2.250:/MePaylasNFS       /NFSKullan       nfs4       rw,sync       0 0

Hayırlı olsun.

Merkezi Log Server Oluşturma – Rsyslog

Sistem adminleri, Network yöneticileri, Güvenlik uzmanları, Yazılımcılar ve hatta Hacker için bile olmazsa olmaz bişey varsa oda sistemde var olan log lar yada oluşacak log lardır. Log ların hayatımızdaki yeri ve önemi tartışılmazdır. Çünkü log lar aracılığı ile bir çok sorunun ve problemin üstesinden geliriz. Analiz gerçekleştirir, sistemlere olan saldırıları hatta öncesinde yapılmış saldırıları keşfederiz. Aslında daha fazla yazılacak teorik çok şey var fakat ben çok fazla uzatmak istemiyorum. Log, loglama deyince akan sular durur ve herkesin az çok bilgisi vardır. Ben hemen yapmak istediğim ortamı hayata geçireyim.

Ne yapmak istiyorum.? Ortamda merkezi bir log server oluşturmak istiyorum. Yani tüm sunucularımın, firewall yada benzeri cihazlarımın yada göndermek istediğim ne varsa log olarak, tek bir merkezi log sunucu oluşturup ona göndermek istiyorum. Bunun faydalarına gelince zaten aklınızda bir sürü ışık yanmıştır. Örneğin bence bu log server ı daha sonra 5651 yasasına göre değerlendirebilirsiniz yada sistemleriniz herhangi biri saldırıya uğradığında hacker bulunduğu o server daki log ları temizleyebilir fakat log server a erişimi olmadığından ordaki log lara dokunamayacak ve siz bu log ları rahatlıkla değerlendirebileceksiniz.

Ben senaryoyu iki sanal Linux sunucuda Syslog(rsyslog) servisini kullanarak gerçekleştireceğim. Sunuculardan biri client olacak, log basacak diğeri de log server olacak ve log ları üstüne çekip barındıracak. Bunu kullanıcı tarafında ve Log server tarafında bir kaç ayarlama ve yapılandırmayla sağlayacağız.

Ama öncesinde Log yapılarından, seviyelerin bahsedelim. Log lar facility ve severity – level olarak iki sütunda inceleyecek olursak eğer facility.level olarak belirlesek yanlış olmaz. Yani facility olarak (none, kernel, mail, cron, authpriv, user) desek, level olarak (emerg, critical, alert, err, info, debug) olarak ele aldığımızda; örneğin sistemdeki tüm herşeyin sadece hata log larını almak için (*.err kullanabiliriz.) yada bilgi mesajları ve yukarı doğru içerdiği log ları almak için (*.info kullanabilirsiniz.). Yukarı doğru derken hemen onu da açıklayalım. Mesela level-seviye olarak info seçilmiş ise içinde(emerg, critical, alert, err uda barındırmaktadır.), Seviyelerden en konuşkanı debug tır. Tüm her hareketi log lar.

 user.emerg yada user.err yada user.info gibi gibi kullanabilirsiniz.

 

 

Her Linux sistemde (“/etc/rsyslog.conf”) mevcut olan bir kaç satırdan bahsedeyim ve bahsedersek mevzu daha iyi anlaşılacaktır.

*.info;mail.none;authpriv.none;cron.none /var/log/messages      Burada sistemdeki her facility i (*) info seviyesinde al (*.info;) fakat mail,authpriv ve cron u alma, neden çünkü onları /var/log/ içerisinde başka bir dosyaya aldıracak, yapılandırmayı yapacak. Aşağıdaki screenshot ta durum daha net anlaşılacak.

Ayrıca Linux ta log lar için özelleştirilmiş local soketler bulunmaktadır. Daha fazla ayrıntı için syslog linkini ziyaret edin.

Bu kadar teorik bilgiden sonra hemen yapılandırmaya girişelim. Çünkü loglardan gene ve /var dizini /var/log dizininden ayrıntılı olarak yeri geldi mi bir başka makalede bahsedeğiz. Bir kullanıcı makinasından(192.168.2.71) log göndereceğimiz için orada yapılandırma yapacağız, ikinci olarak da log sunucuda(192.168.2.150) logları alabilmek için yapılandırma yapıp, işlemleri de teyit ettikten sonra makaleyi noktalayacağız.

 

*Server tarafında yapılandırma

Yapılandırmayı “/etc/rsyslog.conf” dosyasından gerçekleştireceğiz. Vi, vim yada nano editörü ile dosyanın içine giriyoruz. Ben vim i tercih ediyorum çünkü satırları renklendiriyor.

> vim /etc/rsyslog.conf

Bu dosyanın içerisinde; son iki satırda bulunan Modload ve Input satırlarındaki “#” işaretini siliyoruz.

Durum aşağıdaki gibi olacak, dosyayı kaydedip çıkın.

Ardından aşağıdaki komutla servisi restart edin.

> systemctl restart rsyslog.service

 

*Kullanıcı tarafından yapılandırma(Logları yönlendirelim);

Tüm log ları info seviyesinde göndereceğim.

Gene bir editör aracılığı ile “/etc/rsyslog.conf” yapılandırma dosyasına girelim. Ve aşağıda resimdeki gibi yapılandırıp, kaydedip çıkalım. Bu arada @(udp), @@(tcp) dir.

> vim /etc/rsyslog.conf

NOT: bu log ları lokalde tutmak istemiyorsanız, dosyanın içindeki yapılandırma satırları silebilir yada satırların başına “#” işareti koyarsanız, satılar yorum satırı olarak algılanacak ve log lar sadece log ları yönlendirdiğiniz sunucuda barınacaktır.

Şimdi burada da servisi restart edelim.

> systemctl restart rsyslog.service

NOT2: Ayrıca input girdilerini(log yönlendirme) aşağıdaki gibi daha spesifik olarak /etc/rsyslog.d/ (/etc/rsyslog.d/YntmLog.conf gibi) içine dosya olarak oluşturup, yönlendirebilirsiniz.

—–   >> “/etc/rsyslog.conf içine yazılacak.”

$ModLoad imfile

—–   >> “/etc/rsyslog.d/YntmLog.conf içine yazılacak, aslında /etc/rsyslog.conf içine de yazılabilir.”

##remote syslog settings

$InputFileName /var/log/httpd/access_log

$InputFileTag celery

$InputFileStateFile celery-file1

$InputFileSeverity info

$InputFileFacility local5

$InputRunFileMonitor

$InputFilePersistStateInterval 1000

local5.* @192.168.2.150

 

Şimdi sıra yaptığımız işlemi teyit etmekte. Bunu da “logger” komutu ile yapacağız. Yani o komut ile dışarıdan custom bir log üreteceğiz.

> logger -p user.info “Bu mesajı info seviyesinde oluşturduk ve log sunucuda görmeliyiz.”

Şimdi Log sunucusunda görebildiğimizi teyit edelim.

Bu arada sunucular arasında network erişimi ve 514 port’undan erişime açık olmalıdır.

Linux Trap Command Usage (Signals Catch) – Linux tuzak komutu kullanımı (Sinyalleri Yakalama)

Linux tarafında kullanışlı bir komuttan bahsetmek istiyorum. Bu komut daha çok sistem yöneticilerinin işine yarayacak türden olabilir. Kullanıcı tarafında bir işlem çalıştırıp, bitene kadar sürmesini isteyebilirsiniz (bu bash script leriniz olabilir) ve bunun kullanıcı tarafından sonlandırılmasını da engellemeniz gerekiyor gibi bir örnek vererek açıklamak doğru olacaktır. Tam da burada devreye trap komutu giriyor. Kafanızda nedir bu trap dediğinizi duyar gibiyim sanki. Trap komutu Linux sistemlerinde var olan sinyalleri yakalamaya yarayan bir komuttur. Ctrl + C (SIGINT) gibi, kill -15 (SIGTERM) gibi, kill -9 (SIGKILL) gibi gibi. Aslında Kill komutundan daha öncesinde bahsetmem gerekiyordu. Bir başka makalede ona değineceğiz, aklıma gelmişken trap komutunu aradan çıkarayım. Hem pekişmiş olur.

Aşağıdaki komut ile trap in yakalayabileceği sinyalleri listeleyelim.

> trap -l

Şimdi Ctrl + C sinyalini engelleyelim, yani kullanıcı istediği kadar ctrl+c ye bassın çalışan herhangi bir işlemi bu yöntemle sonlandıramayacaktır. Bunu aşağıdaki komut ile hayata geçire biliriz.

> trap — ” SIGINT yada trap ” 2 yada çift tırnak fark etmez ama tırnak koymalısınız.

Şimdi sleep 10 komutu(10 saniye bekle) ile işlemimizi test edelim. Ve aşağıda göreceğiniz gibi kaç kere olursa olsun ctrl+c tuşuna basıp kesme sinyali gönderirsem göndereyim, sinyal işe yaramıyor.

> sleep 10

Oluşturduğunuz trap lerin listesine aşağıdaki komutla ulaşabilirsiniz.

> trap -p

Trap leri kaldırmak için yani eskisi gibi sinyallerin çalışması için yaptığını sinyallere karşın komutu aşağıdaki gibi çalıştırın.

> trap SIGINT yada trap 2

FreeIPA(LDAP, DNS) – iDM(identity management) Kurulum ve Yapılandırması

FreeIPA Linux/Unix network ortamları için iDM(identity management) kimlik, kimlik doğrulama, DNS gibi servisleri barındıran bir merkez yönetim uygulamasıdır. Barındırdığı tüm servisleri management olarak web gui üzerinden basitçe yönetimini sağlar. Redhat iDM Ipa Server ın açık halidir diyebilirim. Barındırdığı servisler aşağıdaki gibidir.

389 Directory Server

MIT Kerberos

NTP

DNS

Dogtag (Certificate System)

Kuruluma geçmeden önce aşağıdaki komutu çalıştırın.

> yum update

Daha sonra “/etc/hosts” dosyasının içine gerekli bilgileri bir editör aracılığı ile yada aşağıdaki gibi benim girdiğim şekilde girin.

Daha sonra “/etc/hostname” kaynak dosyası içinden hostname inizi değiştirin. “hostname -f” komutu ile doğruluğunu kontol edebilirsiniz. Tekrar logout/login olduğunuzda TCentOS’u dc01 olarak göreceksiniz.

Şimdi ipa server paketlerini aşağıdaki komut ile yükleyelim. Komut bittikten sonra neler yaptığını rapor olarak ekrana basacaktır(Installed, Dependency Installed, Updated, Dependency Updated vs).

> yum install ipa-server bind-dyndb-ldap ipa-server-dns -y

Ardından DNS server olarak locali yapılandıralım. Bunu “/etc/resolv.conf ve /etc/sysconfig/network-scripts/ifcfg-(nic neyse artık)”

Selinux’u da yapılandırıp permissive moda çekelim yani pasif modda çalışsın yani log alsın fakat sisteme müdahelede bulunmasın. Fakat makina reboot olunca bilgiler kaybolur. Kaybolmaması için “cat /etc/selinux/config” dosyası içine SELINUX=permissive yazıp kaydedip çıkın.

Daha sonra aşağıdaki komutla İpa Server’ı yükleyelim ve aynı anda gerekli yapılandırmayı yapıp çalıştıralım.

> ipa-server-install –setup-dns

Aşağıda gördüğünüz üzere aynı anda yapılandırmaya başlıyoruz ve ilk olarak host name bilgisini istemektedir. Biz zaten başta sunucu hostname’ini yapılandırmıştık ve burda ENTER deyip geçiyoruz.

Daha sonra domain name bilgisi istemektedir. Biz senaryomuzda fatlan.local’u seçtiğimiz için zaten kendisi buldu ve burda da ENTER deyip devam ediyoruz.

Ardından realm name bilgisini istemektedir. Tekrar ENTER deyip devam ediyoruz.

Bu kısım önemli administrative user olan yani Directory Manager için şifre bilgileri girilmesi gerekmektedir. Bu kısımda password bilgisini girin.

Bu kısım da önemli çünkü bu seferde administrator’un GUI den yönetim için şifre bilgisini istemektedir. Burada login user “admin” dir. Buraya da belirlediğiniz şifreyi girin.

Daha DNS forwarders bilgisini istemektedir. Yani kendinde barındırmadığı kayıtlar için hangi DNS’e sorup çözdürmesi gerektiğini belirleyen kısımdır. Ben “no” diyorum, çünkü içerde GUI den de yapabilirim bu ayarları ama siz “yes” derseniz belirlediğiniz DNS server’ların ip bilgisini ardından girmeniz gerekmektedir.(örneğin, turktelekom dns yada google dns vs.)

Daha sonra reverse zone olup olmaması için sizden talimat beklemektedir. Ortam da mail server‘ınız varsa mutlaka yes ve ENTER demelisiniz. Reverse zone nun daha ayrıntılı araştırmalısınız. Konu uzamaması için burda “yes” deyip geçiyorum.

Daha sonra tüm girilen isteklerle yapılandırılsın mı diye soruyor, “yes” deyip kuruluma devam ediyoruz.

Ve kurulumumuz başarılı bir şekilde gerçekleşti ve burada çok önemli bir detay daha aşağıda görüldüğü üzere belirtilen portları açmanız şart diye bir uyarı veriyor. Bu işlemi de akabinde gerçekleştireceğiz.

Şimdi Firewalld’yi yapılandırıp aşağıdaki komutla, aşağıdaki portları açalım.

 

 

 

İlk önce şimdiki halini aşağıdaki komutla yapılandırılmamış halini görelim.

> firewall-cmd –list-all

Şimdi portları aşağıdaki şekilde açalım.

> firewall-cmd –add-service={http,https,ssh,ntp,dns,freeipa-ldap,freeipa-ldaps,kerberos,kpasswd,ldap,ldaps,freeipa-replication} –permanent

Daha sonra işlemlerin geçerli olması için aşağıdaki komutu çalıştırın.

> firewall-cmd –reload

Daha sonra tekrar listelediğimizde, servisler açıldığını otomatikman kullandığı tüm portların açıldığını anlıyoruz.

Daha sonra reboot edin.

Şimdi GUI bağlanalım, ama öncesinde kullandığınız makinanın DNS bilgisini kurduğunuz sunucu yapın yada “/etc/hosts” dosyanıza “ip domain_name” bilgisini yazın. Ve sonuç başarılı.

Hemen aşağıdaki komutla versiyon bilgisine bakalım, hem repo’daki güncel versiyonu çözmüş oluruz. Versiyon bilgisi önemli çünkü makalenin devamı gelecek ve versiyonuna göre işleyiş gerçekleştireceğiz. 4.5 olduğunu gördük.

> İpa –version

Aşağıdaki komutlada çalışan tüm servislerin durumuna bakalım.

> ipactl status

Aşağıdaki komut servisleri durdurur.

> ipactl stop

Aşağıdaki komuttaservisleri başlatır. Bu şekilde de yönetim gerçekleştirebilirsiniz.

> ipactl start

Daha fazla ayrıntı : https://access.redhat.com/

RedHat/CentOS/Ubuntu Sunucularda Var Olan Diskleri Reboot Etmeden Genişletme – SCSI Bus Rescan

Sanal sunucularda var olan diski hypervisor katmanında genişlettikten sonra değişikliklerin algılanması için Linux OS tarafında genelde reboot etmek zorunda kalınır. Şimdi biz burda reboot etmeden hypervisor tarafında var olan diskteki genişletilen o alanı, linux operation system katmanında scsi yolunu kullanarak disk aygıtlarını rescan ederek algılatacağız. Bu arada çalışmaları Vmware Esxi üzerinde yapacağım.

* İlk örneği RedHat/CentOS üzerinde yapalım;

Resimde de görüldüğü gibi 1TB diskim var /boot, swap ve / dizinlerim bu disk üzerinden partition edilmiş durumda. Şimdi bu var olan diski reboot etmeden extend edelim.

Hypervisor görüntüsü;

OS görüntüsü;

Hypervisor da genişletelim 1500GB olarak ayarlıyorum.

Şimdi bu değişikliği fdisk komutu ile görebilmek için aşağıdaki komutu çalıştırın. /sys/class/scsi_device/ dan sonra tab tuşuna basın disk device’leri görün, ona göre komutu çalıştırıp işlem yapın. Benim 10 ile başlayan olduğu için ordan yürüyeceğim.

Komutun en net hali aşağıdaki gibi olacak,

> echo 1 > /sys/class/scsi_device/10\:0\:0\:0/device/rescan

Şimdi fdisk -l ile yaptığımız değişikliği görelim. Bu arada benim tek diskim olduğu için fdisk’i -l parametresi ile kullandım, sizin birden fazla diskiniz var ise fdisk /dev/sd{a,b,c vs.} gibi kullanabilirsiniz.

Burdan sonra disk’i var olan partition’larda kullanabilir hale getirmek için başka işlemler yapmalısınız. Burda fdisk, ext4, xfs ve lvm gibi konular devreye giriyor. Bir başka makalede bu konulara değinmeye çalışacağız.

* Şimdi ikinci örneği Ubuntu üzerinde yapalım; senaryo aynı,

Hypervisor katmanında var olan diskim 50GB,

fdisk görünümü,

100GB ye extend ediyorum,

Aşağıdaki komutu çalıştırmadan önce tab tuşu ile device’leri görün, sonra komutun tamamını çalıştırın.

Fakat komutu çalıştırdıktan sonra aşağıdaki gibi permission denied uyarısını alacaksınız, bu komutu sadece root çalıştırabilir. O yüzden su – ile root kullanıcısına geçip komutu öyle çalıştırın.

> echo 1 > /sys/class/scsi_device/32\:0\:0\:0/device/rescan

Daha sonra fdisk -l ile diskin genişlediğini görüntüleyin.

Gene burdan sonra disk’i var olan partition’larda kullanabilir hale getirmek için başka işlemler yapmalısınız. Burda fdisk, ext4, xfs ve lvm gibi konular devreye giriyor. Bir başka makalede bu konulara değinmeye çalışacağız.

BIND Servisi Sorgu Logları Nasıl Aktif-Pasif Edilir.

Bunun için kontrol etmemiz gereken değişken query logging parametresidir. Yani bu parametre On ise sorgu log’u düşüyor, Off ise düşmüyor.

İlk önce durumunu kontrol edelim. Bunun için çalıştıracağımız ilk komut rndc status komutudur. Ve bu komutu çalıştırıdığımızda aşağıdaki gibi query logging is OFF olduğunu görünüyoruz.

> rndc status

Aktif etmek için, yani log’ları alabilmek için rndc querylog komutunu çalıştırıyoruz.

> rndc querylog yada (rndc querylog ON)

Tekrar rndc status ile durum kontrolü yapalım ve aşağıdaki gibi ON olduğunu görelim.

> rndc status

Tail komutu ile de çıktıyı alıp teyit edelim.

> tail -f /var/log/messages

Burada tekrar OFF yapmak için rndc querylog yada (rndc querylog OFF)komutunu çalıştırabilirsiniz. Bu komutu her çalıştığında durumunu tersine çevirir. OFF ise ON, ON ise OFF yapar.

PhpIpam Versiyonu Nasıl Yükseltilir – How to Upgrade PhpIpam

Php Ipam’ı git üzerinden indirip kurmuştum, upgrade işlemi de git ile daha basit olacağı için aşağıdaki şekilde upgrade gerçekleştirebiliriz. Tabi panele bağlandığımızda versiyonu yükseltmemiz gerektiği uyarısını önceden alıyorduk.

Sunucuya login olduktan sonra aşağıdaki komutla “/var/www/phpipam/” gidiyoruz.

> cd /var/www/phpipam/

Daha sonra git komutu ile hali hazırdaki phpipam versiyonunu kontrol edelim.

> git describe –tags

Ardından versiyonu yükseltmek için checkout yapıyoruz fakat aşağıdaki gibi uyarı aldık.

> git checkout 1.3

İşlemi gerçekleştirmek için f (force) parametresini kullanıyoruz.

> git checkout -f 1.3

Daha sonra tekrar versiyon kontrolü yapıp teyit ediyoruz.

> git describe –tags

Ardından panele bağlanıp işlemleri olgunlaştırıp bitirelim. Upgrade PhpIpam Database tıklıyoruz.

En son olarak işlemler başarılı olunca aşağıdaki gibi Dashboard tıklayıp yeni vesiyonlu sisteme login oluyoruz.

Ve versiyonumuzu 1.3 e yükselttik.

Kaynak : https://phpipam.net/documents/upgrade/

Cacti LDAP(FreeIPA) Yapılandırması

Cacti’yi opensource LDAP ortamına dahil etmek için internal admin user‘ı ile login olduktan sonra Console/Configuration/Settings/Authentication sekmesine gidip aşağıdaki görseldeki gibi yapılandırıyoruz. Yani LDAP server IP bilgisi yada Domain name ile port bilgileri giriyoruz.

Ardından Group Distingished Name (DN), Search Base, Search Filter, Search Distingished Name (DN), Search Password bilgilerini doğru girdiğimizden emin olup Save butonuna basıyoruz.

Artık Cacti’ye LDAP user’ınızla login olabilirsiniz.

Linux Sunucuya SSH Bağlantı Sonrası Uyarı Postası Gönderme

Sunucunuza yetkisiz bağlantı yada ssh bağlantılarını takip edebilme gibi bir çok neden için, özellikle root kullanıcıyla bağlantıları takip edebilmek ve gözlemleyebilmek için bağlantı sonrası uyarı isteyebilirsiniz ki genelde bu yöntem e-postayla uyarı olur. Bunun için aşağıdaki aşamaları gerçekleştirdiğinizde, ilgili user için login sonrası uyarı maili alacaksınız. Bu işlemi mailx uygulamasını kullanarak ve ardından .bashrc dosyasında bir kaç satır ekleme ile halledeceğiz.

İlk önce aşağıdaki komutla mailx uygulamasını kuralım.

Debian (aynı aileye mensup tüm sistemlerde geçerlidir) OS’lar için;

> sudo apt install mailx -y

CentOS(RedHat ve aynı aileye mensup tüm sistemlerde geçerlidir ) OS’lar için;

> yum install mailx -y

Ardından kurulum bittikten sonra herhangi bir editör yardımıyla istediğiniz kullanıcının .bashrc dosyasına aşağıdaki kodu ekleyin. Tabi ServerName (Sunucu HostName ile), your@yourdomain.com (Uyarı gönderilecek mail adresi ile) değiştirin. Aşağıda görsel olarak örneklendirilmiştir.

> echo ‘ALERT – Root Shell Access (ServerName) on:’ `date` `who` | mail -s “Alert: Root Access from `who | cut -d'(‘ -f2 | cut -d’)’ -f1`” your@yourdomain.com

.bashrc dosyasını aşağıdaki komut ile görebilirsiniz.

> ls -la

> vi .bashrc

En alt satıra ekledim.

Test edelim ve root ile ssh bağlantısı gerçekleştirelim. Ardından uyarı mailinin geldiğini göreceksiniz.

NoT : Ev kullanıcıları için mail gönderimi gerçekleşmiyecektir çünkü mailing yani spam önünü alabilmek için 25 portu dışarı kapalıdır. Ayrıca PTR kaydı fln gerekiyor derken son kısımda muhtemelen işlem gerçekleşmeyecektir. Yoksa buraya kadar yapılan tüm işlemler doğru.

Bu işlemi başka bir smtp sunucusu üzerinden de yapabilirsiniz. From kısmını da belirtebilirsiniz. Yukarıda .bashrc kısmını aşağıdaki gibi yapılandırarak bu işlemi gerçekleştirebilirsiniz.
> echo ‘ALERT – Root Shell Access (ServerName) on:’ `date` `who` | mail -s “Alert: Root Access from `who | cut -d'(‘ -f2 | cut -d’)’ -f1`” -S smtp=smtp://smtpsunucuip -S from=”gönderici mail adresi” $”gönderilecek mail adresi

https://www.systutorials.com/5167/sending-email-using-mailx-in-linux-through-internal-smtp/

Linux Bash (PS1) Prompt Özelleştirme – KullanıcAdı, Hostname Renklendirme

Bu işlem için atanan parametre PS1 değişkenidir.

Konsol yada ssh ile Linux sunucusuna login olduğunuzda komut satırı genelde standart aşağıdaki gibi açılır.

Ubuntu da aşağıdaki gibi,

Biz bunu özelleştirip kendimize göre daha ilgi çekici hale getireceğiz.

> echo #PS1 derseniz halihazırda kullanılan değişken parametrelerini görebilirsiniz.

Değiştirmek için PS1 değişkenini aşağıdaki gibi komut satırına girebilir. Bu işlemin kalıcı olması içinse kullanıcı profili .bashrc dosyasına yazmalısınız.

> PS1=”\[\033[02;32m\]\u@\H:\[\033[02;34m\]\w\$\[\033[00m\]”

> PS1=”\[\e[31m\]\u\[\e[m\]\[\e[32m\]\H\[\e[m\]\[\e[33m\]\\$\[\e[m\]”

> PS1=”\[\e[31;42m\]\h\[\e[m\]”

> PS1=”\d\[\e[32m\][\[\e[m\]\[\e[31;40m\]\h\[\e[m\]\[\e[32m\]]\[\e[m\] “

> PS1=”${debian_chroot:+($debian_chroot)}\[\033[01;31m\]\h\[\033[01;34m\] \W \$\[\033[00m\]”

gibi gibi,

Bu işlemi kendiniz daha custom hale getirebilirsiniz. Bunu aşağıda paylaşacağım link ile çok kolay ve eğlenceli olarak yapabilirsiniz.

http://ezprompt.net/

http://bashrcgenerator.com/

Nginx Reverse Proxy Server (Ters Vekil Sunucu) URL Rewrite Senaryo – Uygulama

Nginx nedir : Rus yazılım mühendisi Igor Sysoev tarafından geliştirilen hafif, stabil, hızlı bir mail istemcisi olarak kodlanan daha sonraları geliştirilerek tüm sunucular için uygun hale getirilen bir web sunucusudur.

Nginx birçok amaç için kullanılabilir. Bunlar, ilk meydana çıkış sebebi olan Mail servisi, Web servisi, Reverse Proxy(bu özellik genelde web sayfalarını cache’lemek için kullanılır ve böylelikle sunucu yükünü azaltıp daha hızlı ve stabil çalışmasını sağlar) ve Load Balancer olarak sıralanabilir.

Daha fazla detay için https://nginx.org/en/ linkini ziyaret edebilirsiniz.

Proxy Server(Vekil Sunucu) mantığını açıklamak gerekirse, istemci tarafında bulunan ve web sunuculara çıkış için yani bağlanırken arada bir vekil görevini görmesidir. Reverse Proxy(Ters Vekil) ise sunucu tarafında bulunan ve istemcilerin isteklerine cevap verip web sunuculara bağlanıp istemcilere iletmesidir.

Biz şimdi uygulama senaryomuzda Nginx’i URL Rewrite yapması için kullanacağız. İleride uygulamayı yaptıkça kafanızda daha da oturacaktır. Url nedir aşağıda değinelim.

URL nedir : “Uniform Resource Locator” teriminin baş harflerinden oluşan kısaltmadır. Aslında “adres” dediğimiz şeydir.

URL Rewrite nedir : “Url Yeniden Yazma” yani website Url’lerinin uzun ve karmaşık yapısını daha anlaşılır hale getirme işlemine verilen isimdir.

URL Redirect(Yönlendirme) nedir : Bir URL’ye gelen istekleri başka bir URL’ye iletme yani geçici veya kalıcı olarak yönlendirme işlemidir. URL yönlendirme birçok sebep için kullanılabilir.

Şimdi uygulama senaryomuzu yazalım ve niye böyle bir senaryoya ihtiyaç duyarız bunu belirtelim. Herşeyden evvel ben tüm işlemler için 3 adet sanal makina(CentOS, Ubuntu, Fedora) hazırladım ve o sanallar üzerinden senaryoyu gerçekleştireceğiz. Test domain’imiz webmin.test olarak kullanacağız.

1. Adım : Web Servers olarak kullanacağımız CentOS Sunucu kurulumu gerçekleştirilecek. IP yapılandırması (192.168.1.100). Şimdi bu sunucu üzerinde Apache ile webden hizmet veren birden fazla servis çalışıyor olabilir ve bu servisler 80 değil de hepsi kendine özgü port’lardan erişiliyor olabilir. Ben test için bu sunucu üzerine 10000 portundan çalışan Webmin servisini kuracağım. Siz aynı sunucu üzerine farklı portlardan çalışan birden fazla servisi kurabilirsiniz. Jira, confluence vs gibi yada manuel yapılandırmış servisler gibi gibi.

2. Adım : Reverse Proxy Server için Ubuntu Server kurulumu gerçekleştirilecek. IP yapılandırması (192.168.1.101). Bu sunucu üzerine Nginx kurulumu gerçekleştirilip URL Rewrite için yapılandırılacak.

3. Adım : Tüm bu işlemleri test edeceğimiz Client kullanıcı olarak Fedora kurulumu gerçekleştirilecek.

Peki niye böyle bir şeye ihtiyaç var kısmını açıklamaya gelecek olursak. 1. Adımda farklı portlardan çalışıp webden hizmet sunan birden fazla servis olabilir. Tabi biz bu servislere erişimi Ip üzerinden değilde DNS’te kaydını oluşturacağımız domain üzerinden yapacağız FAKAT servis/servisler farklı portlardan hizmet verdiği için bilindiği gibi http://domain_name:port_numarası şeklinde erişmelidir ki yoksa web servisi default web sayfasını yansıtacaktır. Tabi kullanıcılara port ezberletip şöyle böyle erişin demek mümkün olmayacağı için 2. Adımdaki Reverse Proxy servisini kurup sonra yapılandırıp o işi arka planda Nginx’e yaptıracağız. Tabi böylelikle Web Server’ın yükünü de hafifletmiş olacağız.

Hemen senaryonu adım adım gerçekleştirelim.

1. Adım :

CentOS sunucu kurulumu gerçekleştirilecek. Aşağıdaki link yardımıyla bunu yapabilirsiniz.

http://www.fatlan.com/centos-7-minimal-kurulum/

Daha sonra Ip yapılandırmasını senaryodaki gibi yapılandırın. Aşağıdaki linkten yardım alabilirsiniz.

http://www.fatlan.com/centos-7-network-ayarlari/

Ardından ben test için 10000 portundan çalışan Webmin servisini kuracağım. Siz isterseniz kendi bildiğiniz farklı porttan çalışan webden hizmet veren bir yada birden fazla servisi kurup çalışır vaziyete getirebilirsiniz. Yada manuel olarak Apache kurup onun üzerine bina edebilirsiniz.

http://www.fatlan.com/webmin-nedir-nasil-kurulur-centos-7-ve-6/

2. Adım :

Ubuntu Server kurulumu gerçekleştirilecek. Aşağıdaki link yardımıyla bunu yapabilirsiniz.

http://www.fatlan.com/ubuntu-server-14-04-lts-kurulumu/

Daha sonra Ip yapılandırmasını senaryodaki gibi yapılandırın. Aşağıdaki linkten yardım alabilirsiniz.

http://www.fatlan.com/ubuntu-14-04-lts-network-ayarlari/

Şimdi Nginx kurulumu gerçekleştirin. Gene alttaki linkten yardım alabilirsiniz.

http://www.fatlan.com/linux-ubuntu-centos-server-uzerine-nginx-kurulumu-nginx-nedir/

Ve şimdi Nginx’i Reverse Proxy(Ters Vekil) olarak yapılandıralım.

Aşağıdaki komutla yapılandırma dosyasının dizin’ine gidelim.

> cd /etc/nginx/sites-available/

Yapılandırma dosyamızı oluşturalım.

> touch webmin.test

Şimdi listeleyelim.

> ls

Daha sonra ise dosyanın içine herhangi bir editör yardımıyla girip aşağıdaki şekilde yapılandıralım.

> sudo vi webmin.test

server {

             listen 80;

             server_name webmin.test;

             return 301 https://192.168.1.100:10000;                  —> Bu kısım webmin https(443) ten çalıştığı için webmin servisine özel eklenmiştir. Http(80) çalışan servislerde bu satırı eklemeyiniz.

location / {

                  proxy_pass https://192.168.1.100:10000/;

                  proxy_set_header X-Forwarded-Host $host;

                  proxy_set_header X-Forwarded-Server $host;

                  proxy_set_header X-Forwarded-For $proxy_add_x_forwarded_for;

                  proxy_set_header X-Real-IP $remote_addr;

                    }

}

 

Ardından yapılandırmamızın etkin olabilmesi için sembolik link oluşturalım.

> sudo ln -s /etc/nginx/sites-available/webmin.test /etc/nginx/sites-enabled/webmin.test

İşlemin doğruluğunu teyit edelim.

>ls -l /etc/nginx/sites-enabled/webmin.test

En son Nginx servisini reboot edelim.

> systemctl restart nginx.service yada sudo /etc/init.d/nginx restart

3. Adım :

Herşey tamam, şimdi sıra test etme aşamasında. Bunun için webmin.test domaini için dns’te kaydını oluşturup, istekleri nginx’e göndereceğiz, her şey doğru yapılandırıldıysa zaten arka planda nginx request’i işleyip web sayfasını kullanıcıya gönderecektir. Tabi biz tüm bu işlemler için yerel dns olan hosts dosyasını kullanacağız.

İlk olarak aşağıdaki komutla kaydımızı oluşturuyoruz. Dosyayı kaydedip, çıkıyoruz.

> vi /etc/hosts

Şimdi ping atıp test edelim ve başarılı bir şekilde çözümlediğini görelim.

> ping webmin.test

 

Şimdi sıra geldi tarayıcı üzerinden hizmete erişim. Adres çubuğuna webmin.test/ yazıp enter’a basalım ve başarılı bir şekilde bağlandığımızı görelim.

Normalde işlem tamam ve istediğimiz senaryo gerçekleşti fakat burada bilgi amaçlı olarak şundan da bahsedelim Webmin https(443) üzerinden çalıştığı için kullanıcı adı ve şifreyi yazdığınız zaman login olamayacaksınız ve aşağıdaki uyarıyı alacaksınız.

Bu uyarıyı almamak ve login olabilmek için biz yukarıda “return 301 https://192.168.1.100:10000;” satırını ekledik. Yani bu satır eklenince Webmin’e login olunabiliniyor. Yani Http(80)’de çalışan bir servis olsaydı ne bu sorun olacaktı ne de bu satırı ekleyecektik. Aslında burada bir trik var Nginx’te virtualhost dosyasına 2. Adımda yukarıdaki kadar satır eklemek yerine Webmin servisi zaten 443’ten çalıştığı için “return 301 https://192.168.1.100:10000SADECE bu satırla bile işimizi çözüyor olacaktık fakat adres çubuğunda, bağlantı gerçekleştiğinde domain adı değil de ip bilgileri yer alıyor olurdu. Aşağıdaki gibi. Halbuki 101 makinesine istek attık.

Daha fazla bilgi için https://www.nginx.com/blog/creating-nginx-rewrite-rules/ linkini ziyaret edebilirsiniz.

Linux Ubuntu/CentOS Server Üzerine Nginx Kurulumu

Nginx nedir : Rus yazılım mühendisi Igor Sysoev tarafından geliştirilen hafif, stabil, hızlı bir mail istemcisi olarak kodlanan daha sonraları geliştirilerek tüm sunucular için uygun hale getirilen bir web sunucusudur.

Nginx birçok amaç için kullanılabilir. Bunlar, ilk meydana çıkış sebebi olan Mail servisi, Web servisi, Reverse Proxy(ters vekil, bu özellik genelde web sayfalarını cache’lemek için kullanılır ve böylelikle sunucu yükünü azaltıp daha hızlı ve stabil çalışmasını sağlar) ve Load Balancer olarak sıralanabilir.

Sunucuya konsol yada ssh üzerinden login(root kullanıcısı değilseniz komutların başına “sudo” ekini eklemeyi unutmayın) olduktan sonra alttaki komutu çalıştırın.

> sudo apt update

Daha sonra Nginx kurulumu için aşağıdaki komutu çalıştırın.

> sudo apt install nginx

Şimdi Nginx kuruldu, aşağıdaki komut ile servisin durumunu kontrol edelim.

> systemctl status nginx.service

Servisimiz çalışıyor ve etkin durumdadır.

Aksi durumlarda aşağıdaki komut setlerini kullanabilirsiniz. Nginx yönetim komutları.

> sudo systemctl stop nginx.service                      –> Nginx Servisini durdurur.

> sudo systemctl start nginx.service                     –> Nginx servisini başlatır.

> sudo systemctl restart nginx.service                  –> Nginx servisini yeniden başlatır.

> sudo systemctl reload nginx.service                  –> Nginx servisini yeniden yükler.

> sudo systemctl enable nginx.service                  –> Nginx servisini etkin duruma getirir.

> sudo systemctl disable nginx.service                 –> Nginx servisini devredışı bırakır.

Bu arada Nginx’i web server olarak çalıştırmak için sistem içerisinde Güvenlik duvarı etkin ise firewall yapılandırmasını yapmalısınız, http(80) ve çalışacaksa https(443) port’larını açmalısınız.

> sudo ufw app list                                         –> Güvenlik duvarında yapılandırılmış uygulamaları bu komutla görebilirsiniz.

> sudo ufw allow/deny ‘Nginx HTTP’           –> Bu komutla güvenlik duvarında uygulamaya izin verebilirsiniz yada kapatabilirsiniz.

Nginx ayarlamaları için dosya ve dizinler aşağıdaki gibidir;

> /var/www/html                     –> Web sayfalarının dosyalarının barındırıldığı default dizin yolu, isterseniz kendiniz belirlediği bir dizin yoluda belirleyebilirsiniz.

> /etc/nginx                             –> Nginx servisinin yapılandırması için kullanılan dosyaların tutulduğu temel dizin yoludur.

> /etc/nginx/nginx.conf          –> Nginx servisinin yapılandırma dosyasıdır.

> /etc/nginx/sites-available/   –> Her bir site için kullanılacak olan yapılandırma dosyalarının saklandığı dizindir.

> /etc/nginx/sites-enabled/     –> Her bir site için kullanılacak olan yapılandırma dosyalarının çalışması(etkin olması) için “/etc/nginx/sites-available/” den buraya link’leneceği dizin yoludur.

> /etc/nginx/snippets             –> Nginx servisi için farklı yapılandırmalar için kullanılabilecek yapılandırma dosyasıdır.

Nginx Log’larının tutulduğu dizin ve dosyalar da aşağıdaki gibidir;

> /var/log/nginx/access.log           –> Tüm isteklerin log’landığı dosyadır.

> //var/log/nginx/error.log             –> Tüm hataların log’landığı dosyadır.

Ayrıca bu link’i inceleyebilirsiniz https://www.digitalocean.com/community/tutorials/how-to-install-nginx-on-ubuntu-16-04

Evet, Nginx servisinin ne olduğunu anladık ve kurulumu gerçekleştirmeyi öğrendik. Bundan sonra amaca yönelik olarak yapılandırıp kullanmak kalıyor. Örneğin site ekleme, yapılandırıp, aktif çalışmasını sağlama gibi, bir sonraki makalelerde yeri geldikçe bahsedeceğiz.

Disk’iniz SSD mi yoksa HDD mi Öğrenmenin Yolları

SSD ile HDD nedir yada arasındaki fark a çok girmeden direk sistem üzerinde bunu nasıl teyitli bir şekilde öğrenebiliriz bunun yollarını anlatmaya çalışacağım. İlk öncesinde şunu bilmek gerekiyor ki rotational denilen bir değer vardır ve bu değer sayesinde diskimizin SSD yada HDD mi olduğunu elde edeceğiz. Yani

rotational(ROTA) değeri 1 ise HDD

rotational(ROTA) değeri 0 ise SSD dir.

Bu değeri elde etmenin bir kaç yolu var ve sırasıyla bahsedeceğiz. Ben işlemleri iki makina üzerinde yapacağım biri gerçek makina SSD li, diğeri sanal makina HDD li olan ki hepsini görün ve aklınızda soru işareti kalmasın.

Birinci yöntem :

lsblk komutu, bu komutu aşağıdaki parametreler ile çağırdığınızda size ROTA bilgisini dönecektir.

> lsblk -do name,rota

Sanal makina, ROTA değeri 1 döndüğünden anladık ki bu HDD

> lsblk -do name,rota yada lsblk -d -o name,rota

Gerçek makina, ROTA değeri 0 döndüğünden anladık ki bu SSD

İkinci yöntem :

Gene lsblk komutu ile ama bu sefer “t” parametresi ile

> lsblk -t

Sanal makina, ROTA değeri 1 döndüğünden anladık ki bu HDD

> lsblk -t

Gerçek makina, ROTA değeri 0 döndüğünden anladık ki bu SSD

Üçüncü yöntem :

Smartctl komutu ile ki burada direk “Rotation Rate:Solid State Device” ibaresini görmelisiniz.

> smartctl -a /dev/sd(a dan z ye sizin makinanızda karşılık gelen değer)

Sanal makina, Rotation Rate karşılık ibare bulunmuyor, SSD DEĞİL

> smartctl -a /dev/sd(a dan z ye sizin makinanızda karşılık gelen değer)

Gerçek makina, Rotation Rate karşılık ibare var ve disk SSD

Dördüncü yöntem :

Bu yöntem ise cat komutu yardımıyla direk dosyadan rotational değerini elde ederek

> cat /sys/block/sd(a dan z ye sizin makinanızda karşılık gelen değer)

Sanal makina, rotational değeri 1 döndüğünden anladık ki bu HDD

> cat /sys/block/sd(a dan z ye sizin makinanızda karşılık gelen değer)

Gerçek makina, rotational değeri 0 döndüğünden anladık ki bu SSD

Centos Clone Sonrası Yapılması Gereken İşlemler (bringing up interface eth0 device eth0 does not seem to be present delaying initialization)

VMWare ESX/ESXİ ortamınızda CentOS sunucular için Clone aldığınızda aşağıda belirttiğim bir kaç basit adımı yapmanız gerekmektedir. Eğer bu işlemleri yapmayı atlarsanız network adaptörünüz up duruma geçmeyecektir ve aşağıdaki hatayı alacaksınız. Diğer bir değişle aşağıdaki hatayı alıyorsanız bilinki o makine clon bir sunucudur ve muhtemelen aşağıdaki adımlar atlanmıştır.

Hata : “bringing up interface eth0 device eth0 does not seem to be present delaying initialization

bringing up interface eth0 device eth0 does not seem to be present delaying initialization

Yapılması gerekenler ise;

1. rm komutu ile 70-persistent-net.rules dosyasını silin. Bu dosya ethetnet kartınızın bilgilerinin saklandığı dosyadır. Örnek çıktı aşağıdaki gibidir.

// # PCI device 0x14e4:0x1680 (tg3)

SUBSYSTEM==”net”, ACTION==”add”, DRIVERS==”?*”, ATTR{address}==”b5:ac:6c:84:31:r5″, ATTR{dev_id}==”0x0″, ATTR{type}==”1″, KERNEL==”eth*”, NAME=”eth0″ //

# rm /etc/udev/rules.d/70-persistent-net.rules

2. vi yada alternatif bir editör ile network(ip,subnet,gateway,hwaddr) ayarlarının bulunduğu dosyadan HWADDRESS adres satırını silin.

# vi /etc/sysconfig/network-scripts/ifcfg-eth0

3. Sunucunuzun hostname‘ini değiştirin

hostname

Tüm bu işlemleri yaptıktan sonra sunucuyu reboot edin ve işlem tamamdır ve ayrıca hata da kaybolacaktır. Tabi clone sunucuda ip vs. değiştirdiğinizi kabul ediyorum. =)

VirtualBox kullananlar varsa eğer, clone alırken aşağıdaki gibi “Reinitialize the MAC address of all network cards” seçeneğini check(aktif) ederse mac adresi, clone sunucu için otomatik olarak değişecektir ve yukarıdaki 1. seçenek otomatik olarak yapılmış olacaktır. VirtualBox için 2 ve 3 seçeneği yapıp restart edebilirsiniz.

cemacde

DirectAdmin Üzerinde Local Mail Server Disable Etme

Paylaşımlı hosting panelinde hosting müşterisi olarak user bazlı hosting mail servisi kullanılmıyorsa eğer o domain için local mail server kullanımını aşağıdaki yöntemi kullanarak kapatabilirsiniz.

İlk önce panele admin ile login olun.

drmx1

Ardından işlem yapılacak hosting user’ını drmx2 edip, user’a başarılı bir şekilde login olduktan sonra;

Email Management kısmından MX KayıtlarıMX Records’ tıklayoruz.

drmx3

Ardından aşağıdaki gibi local mail server seçeneğini ‘uncheck’ yapıp, KaydetSAVE’ butonuna basın.

drmx4